۲۵محرم سالروز شهادت راوی بزرگ عاشورا ،سیدالساجدین ،شمس العارفین،زین العابدین علیه السلام را به وارث و باقیمانده ی اولیاء حضرت مهدی(عج) و شما دوستان همیشه همراهم ،تسلیت عرض می کنم.
دیروز در کتاب رساله حقوق امام سجاد(ع)شرح نراقی ص۳۷، به یک حدیثی از امام صادق (ع)برخوردم،که به عبدالله بن جندب فرمودند:
"شایسته ی هر مسلمانی که به مقام ائمه معصومین معرفت دارد این است که هر شب و روز اعمال خود را به نفس عرضه کند و خود،حسابگر نفس خویشتن باشد.اگر در کارهایش که انجام داده خوبی مشاهده کرد،در افزایش آن بکوشدواگر بدی دید ،از پیشگاه الهی طلب آمرزش نماید تا در قیامت دچار ذلت و خواری نشود".
اگر هر نفر روزانه به طور متوسط فقط ۵ گناه (غیبت،دروغ،تهمت،نگاه حرام،استفاده ی بی مورد از بیت المال...)انجام دهد،در هر روز ۱۷۰ میلیون گناه انجام می گیرد.البته این حداقل گناهی بود که من حساب کردم!
حالا!
ما چگونه با بیش از ۱۷۰میلیون گناه انتظار داریم بلا بر ما نازل نشود،زلزله نیاید،سیل نیاید،تصادفات رانندگی پیش نیاید،بارندگی ها کاهش پیدا نکند و گرانی و مشکلات اقتصادی پیش نیاید؟!!!
مگر این روایت را نشنیده ایم که می گوید:"هیچ بلایی بر قومی نازل نشد ،مگر اینکه آن قوم گناه را پیشه ی خود ساختند."
بیایید تعارف را کنار بگذاریم و به گناهان خود اعتراف کنیم و بعد از آن توبه کنیم و بعد دیگر گناه نکنیم.یا لا اقل سعی کنیم تا گناه نکنیم.
اگر جامعه ای در گناه غرق شد و به سوی مادیات فرو غلتید،مسلما خدا توفیقش را از آن جامعه – به خصوص اگر جامعه ی اسلامی باشد- بر می دارد مگر اینکه دعای گوشه نشینان بلا بگرداند.
بیاییم با زبان امام عارفین با معبودمان حرف بزنیم، او که زینت عبادت کنندگان است،امام مناجات ها و نیایش ها!
ببینیم ما را چه شده؟ امام معصوم(ع) این چنین می نالد و ما هم چنان غرق گناهیم !!!...
"ای خدای من سپاس تو را! چه بسا عیبها که بر من پوشاندی و مرا به میدان افتضاح و رسوایی نکشاندی.
و چه بسا گناهان مرا که مستور داشتی و به آنم مشهور ننمودی.
و چه بسا بدی ها و پلیدی های من که پرده ی آنها ندریدی،و حلقه ی ننگ آن زشتی ها بر گردنم نیفکندی...
ولی این الطاف تو مرا از گرایش به بدیهایی که از من سراغ داری باز نداشت!
پس ای خدای من ،نادان تر از من به صلاح کار خود کیست؟
و غافل تر از من به نصیب و حظ خویش کدام انسان است؟
و چه کسی از من از اصلاح نفس خویش دورتر است،آنگاه که تمام نعمت هایی را که به من لطف می کنی،در اموری که مرا از آن نهی فرموده ای صرف می کنم؟!
و چه کسی بیشتر از من در غرقاب باطل فرو رفته،و بر اقدام به گناه پیشتاز شده آنگاه که میان دعوت تو و دعوت شیطان توقف می کنم و با آن که او را به خوبی می شناسم و وضع او از یاد من نرفته،دعوت او را پیروی می کنم؟!
در صورتی که می دانم عاقبت دعوت تو به سوی بهشت و سرانجام دعوت او به سوی جهنم است!!!
ای پاک خدای من!چه شگفت انگیز است که به زیان خود شهادت می دهم و امور نهان خود را شماره می نمایم!
و شگفت آور تر از آن بردباری تو از من،و درنگت از مؤاخذه ی سریع من است و علتش این نیست که من در آستان تو انسانی بزرگوارم بلکه از روی مدارای تو با من و تفضل تو بر من است تا مگر از نا فرمانی تو که خشم انگیز است باز ایستم...
گزیده ای از صحیفه ی سجاد یه
