و نمی دیدم عمامه ها را آن زمان که فروش ارزش ها ی با خون دل خریداری شده ی یک ملت را جشن می گرفتند.
و نمی دیدم پرچم اعتراض را بر دوش رهبرم و سکوتش را بهانه کرده بودم برای فریاد نزدن از ترس اینکه مبادا تارهای صوتی ام صدمه ببیند...
و نمی دیدم پسوند اسلامی انجمن را وقتی حسین علیه السلام را به نقد می کشید و متاسف نمی شدم وقتی به نام اهورا مزدای بزرگ را به جای به نام خدا می شنیدم و فراموش می کردم که آموخته ام :
ای نام تو بهترین سر آغاز......
و می فروختم مصلحت اسلام را به بهای مصلحت نظام نه به بهانه ی مصلحت نظام و اخم می کردم به پدرم وقتی یک انقلابی رنج کشیده از انقلاب ناامید شود یعنی فاجعه!!!
گرچه هنوز هم اعتقاد دارم خاموشی جواب ابلهان است اما این بار سکوتم را فریاد می زنم تا چون پتکی بر سر آنان بکوبم که آبرویی را که با دادن هزاران دست به دست آورده بودیم با یک دست دادن ریخت!
آری درست گفتی برادر! افسار من به دست خودم نیست که من به "من بیده ناصیتی"ایمان دارم...و می ترسم از روزی که افسارم رها شود که به قول امام کاظم(ع):آزاد است که اینچنین است اگر بنده بود جز این بود.
و اعتقاد دارم که دنیا دو جبهه بیشتر ندارد:جبهه یزید و جبهه حسین...نگاه کن که تو در کدام جبهه ای؟! و افتخار می کنم که الگویم زهرای بتول است و برای مظلومیت دختر پیامبر می گریم نه برای زهرای کاظمی و...و زهراهایی که حرمت اسم دختر پیغمبر را هم نگه نداشتند...
و به خود می بالم که وطنم ایران است ولی جز به حرمت سرود ملی کشورم که یادآور بهمن و امام و شهیدان است قیام نمی کنم که خاک این وطن استقلال و آزادی اش را مدیون همینان است و شهیدانند که گوهرهای این مرز و هنرهای این بومند...اگر جوشش خون آنها نبود مطمئنا با نشستن و گفتن نه اندیشه ی بدان از آن دور می شد و نه پاینده و جاودان می ماند و احساس غرور می کنم که وطنی دارم که در آن آزادی بیان خفه شده ولی دانشجویش انتقاد که جای خود دارد به مقدسات اسلام و انقلاب هم توهین می کند و آب از آب تکان نمی خورد.
و ایمان پیدا می کنم به گریه ی شوق پدرم که می گوید خداوند مائده آسمانی برای یاری ملت فرستاده شاید به خاطر دعای قنوت نماز شب عده ای که...
بگذار تا به ما بخندند که خدا آنها را استهزا می کند...
